« پر او چیست دانی؟ هاله ی موی سپید من

منم آن طفل دیروزین

که اینک در غم هم نغمه ای با چشم تو مانده

درون آشیان ز آن همنوای گرم خو یک مشت « پر » مانده

فضای آشیان خالیست

چه هست آن آشیان؟

ویران دلم ، ویرانه ی عشق و امید من