شام سیاه غم بسر شهر خیمه زد

بس کودکان که رنگ یتیمی گرفته اند

بس مادران بخاک غریبی نشسته اند

بس شهرها که گور هزاران امید شد

آه غریب غمزدگان شکسته دل-

بالا گرفت و هاله ی ابری سپید شد

آن کومه ها که پرتو عشق و امید داشت-