اما تو ای زمین

گیسوی دختریست که در خاک خفته است

هر لاله ای که سرزند ازدشت سوخته-

داغ دل ز نیست که غمناک خفته است

ای زادگاه ما!

ما باتو دوستیم

زین پس شرار قهر به بنیاد ما مزن