پیش چشمم افسرد

چشم ماتمزده اش بامن گفت:

که از این بندگران عزم رهائی دارد.

مادرم آنکه چو خورشید بما گرمی داد-

باغ سر سبز امیدم پژمرد

اشک نه، هستی من-

گشت در جانم و از دیده برخسار دوید