من بجز سکه اشک-

دشت تا دشت، غم و غربت و سرگردانی

پیش رو مینگرد-

کوه تا کوه پریشانی و بی سامانی

چه توانم که بپایش ریزم؟

نه مرا دستی هست-

که غمی از دل او بردارم