چه توانم که بپایش ریزم؟

پیش رو مینگرد-

کوه تا کوه پریشانی و بی سامانی

من بجز سکه اشک-

نه مرا دستی هست-

که غمی از دل او بردارم

نه دلی سخت کزو بگریزم