لبان نیمرنگش میشود خندان

براه دوستی نادیده میدوزد

و از تکضربه های پای هر عابر -

بامید عیادتها -

بشوق آنکه با دیدار، شمعی در دل تنگش بر افروزد

ولی جنبنده ای از حال آن بیمار آگه نیست

بغربت تلخ میمیرد