بغربت تلخ میمیرد

لبان نیمرنگش میشود خندان

بشوق آنکه با دیدار، شمعی در دل تنگش بر افروزد

ولی جنبنده ای از حال آن بیمار آگه نیست

و مرغ جان او از تنگنای شهر تنهائی -

بسوی کبریا پرواز میگیرد

***