تو پنداری که او چون تو از این خمار می آید

چه نورست این چه تابست این چه ماه و آفتابست این

مگر آن یار خلوت جو ز کوه و غار می آید

سبوی می چه می جویی دهانش را چه می بویی

چه نقصان آفتابی را اگر تنها رود در ره

چه نقصان حشمت مه را که بی دستار می آید

چه خورد این دل در آن محفل که همچون مست اندر گل