تو آنروزی که صید بره آهو می کنی سرمست

سر خود را ز غمها می زند بر سنگ؟

همه شامش بود دلگیر

همه صحبتش بود دلتنگ؟

نگاهت هیچ بر چشم نجیب مادر او هست؟

طپش های دل پر داغ مادرش را نمیبی؟

دلت بر حالت آن بی زبان آهو نمی سوزد؟