هر کس که در دنیا ندارد رنگ اندوه

فرزانه پیری، عارف روشن ضمیری

گفتا که: ای گمکرده راه زندگانی !

دل بد مکن اینجا سرای رنج و درد است

بیهوده جو، بیهوده گو، بیهوده گرد است

مارا به بزم دیگری خوانده است معشوق

آن بزم را باشد شرابی ماتم آلود