و پرهای پرندین ره به پهلوی زن دردآشنا سائید

و منقاری زمردفام

که سویش پر کشید از بام -

و در صحن سرا پر زد

به ناگه درد او آرام شد، آرام

به کوته لحظه ای گرداند سر را " آمنه " با هاله امید

تنش نیرو گرفت و در دلش نور خدا تابید