چو دید آن حاصل کون و مکان و لطف سرمد را -

به ناگه درد او آرام شد، آرام

به کوته لحظه ای گرداند سر را " آمنه " با هاله امید

تنش نیرو گرفت و در دلش نور خدا تابید

دو چشمش برق زد تا دید رخشان چهر " احمد " را -

شنید از هر کران عطر دلاویز محمد را

سپس بشنید این گفتار وحی آمیز: