غم میزند جوانه به دلهای بی پناه

همراه هر نسیم بهاری که میوزد-

توفان رنج خسته دلان میرسد ز راه

باهر جوانه یی که زند خنده بر درخت-

***

آن روزها که چشم یتیمان خردسال-

در خون نشسته است-