میبینمت بهر سفر پا در رکابی

اکنون که میبینم ترا در چنگ پائیز

در گوش من، در جان من ، فریاد مرگست

میبوسمت میبوسمت ای تک مسافر

جانا درنگی، تاسپند اشک ریزم

بر آتش دل-از چه اینسان در شتابی؟

من باتو عمری همسفر بودم در این راه