در چشمهای «دام» به حسرت چو دیده دوخت

با ناله های سرد

***

یکبار دچار«دام» ورق را بدست داشت

چشمان مات دختر خود را خیال کرد

گوئی که دام در کف آن مرد جان گرفت

یکباره دختری شد و باز این سخن سرود: