درمانده یی پا بند فرزندان خود بود

چشمش به فرزندان و دستش بر خدا بود

او چون حبابی بود در گرداب مانده

دستی نبودش تا که با دریا ستیزد

پایی نبودش تا که از دریا گریزد.

او سرنوشت تلخ فرزندان خود را

در دست توفان ، در دل گرداب می دید