غمزده، خسته جان، دلپریشم

نیمه شبها براهت نشستم

تا شود از تو روشن سرایم .

چون روی بامدادان ز پیشم

بی خبر از دل و جان خویشم

همدم غم، اسیر بلایم .

تا که شب سوی من باز گردی