که انگشتان خشک نارون را دختر خورشید میبوسد

و در سوک بزرگ باغ، گریان است

***

بهنگام غروب تلخ و دلگیرت

و باغ زرد را بدرود میگوید

دود در خاطرم یادی سیه چون دود

بیاد آرم که: با « مادر » مرا وقتی وداع جاودانی بود