دود در خاطرم یادی سیه چون دود

بهنگام غروب تلخ و دلگیرت

که انگشتان خشک نارون را دختر خورشید میبوسد

و باغ زرد را بدرود میگوید

بیاد آرم که: با « مادر » مرا وقتی وداع جاودانی بود

و همراه نگاه ما

غمین اشک جدائی بود و رنج بوسه بدرود .