چنان زرینه پولکهای تو کز جنبش هر باد میبارد

دست ناامیدی تیر باران میکند پائیز

ولی پائیز من پائیز اندوه است

دلم لبریز اندوه است .

مرا برگ نشاط از شاخه میریزد

نگاه جانپناهی نیست

که از لبهای من لبخند پیروزی بر انگیزد