سینه مالان میخزم برقله های شعر-

ای پناه بی پناهان!

من چو «موسا» در میان قوم خود تنهای تنهایم

بر فراز کوه غمها اشک در پای تو میریزم

تا به اعجاز سخن،این مرده جانان را بر انگیزم

بارالها!

در کویر روحشان ره کوره ای از دین و دانش نیست