تا به اعجاز سخن،این مرده جانان را بر انگیزم

من چو «موسا» در میان قوم خود تنهای تنهایم

بر فراز کوه غمها اشک در پای تو میریزم

سینه مالان میخزم برقله های شعر-

بارالها!

در کویر روحشان ره کوره ای از دین و دانش نیست

باچنین غربت خدایا با کدامین کس در آمیزم؟