همچو مرغی ز دام جسته، پرید

از دل موی های شبرنگت

تارهایی به رنگ صبح ، دمید

از درخت ، جلوه ی زمان شباب

روی پیشانی تو دست زمان

خط پیری سه چار بار کشید

بی خبر! جلوه شبابت کو؟