روی پیشانی تو دست زمان

تارهایی به رنگ صبح ، دمید

از درخت ، جلوه ی زمان شباب

همچو مرغی ز دام جسته، پرید

خط پیری سه چار بار کشید

بی خبر! جلوه شبابت کو؟

چهره همچو آفتابت کو؟