بآن کودک که ناکام است کامش

سر حسرت ببالین میگذارند

به آن « درمانده زن » کز فقر جانکاه

نهد فرزند خود را بر سر راه

ز پا میافکند بوی طعامش

به آن جمعی که از سرما بجانند

ز « آه » جمع، « گرمی » میستانند