و در آن غاز تنهائی

لبش خاموش بود اما سرا پایش پر از فریاد

به پرواز خدائی تا دل بی انتها میرفت

تنی لرزان، دلی ترسان، ز بیم حق تعالی داشت

روانی روشن از کر و بیان عرش اعلا داشت

***

بدان این مرد برتر، آشنای راز سرمد بود