شبی رخشان ز بام آسمان آبی « ملکه »

و در اندوه جهل مردم « ام القری » میسوخت

***

یکی شب « کوه نور » آبستن رمزی خدائی شد

ندانم عرشیان از خوشه پروین

به دربار محمد در « حرا » گل میفرستادند

و یا با ریزش صدها ستاره آسمانیها