به دربار محمد در « حرا » گل میفرستادند

یکی شب « کوه نور » آبستن رمزی خدائی شد

شبی رخشان ز بام آسمان آبی « ملکه »

ندانم عرشیان از خوشه پروین

و یا با ریزش صدها ستاره آسمانیها

زمین را بوسه میدادند

***