و یا با ریزش صدها ستاره آسمانیها

شبی رخشان ز بام آسمان آبی « ملکه »

ندانم عرشیان از خوشه پروین

به دربار محمد در « حرا » گل میفرستادند

زمین را بوسه میدادند

***

شبی حیرت فزا دست خدای آسمانها بر سر کعبه