تویی تویی به خدا، این تویی که در دل شب، مرا به بال محبت به ماه می خوانی،

تویی تویی به خدا، این که از دریچه ی ماه؛ نگاه می کند از مهر و با منش سخن است

تویی که روی تو مانند نو گلی شاداب، میان چشمه مهتاب بوسه گاه من است

تویی تویی که مرا سوی عالم ملکوت، گهی به نام و گهی با نگاه می خوانی

تویی تویی به خدا، این دگر خیال تو نیست؛ خیال نیست به این روشنی و زیبایی.

تویی که آمده ای تا کنار بستر من، برای این که نمیرم ز درد تنهایی،