من آن ستاره صبحم که دیدگان تو را، به خواب تا نسپارم، نمی شوم خاموش

منم منم به خدا، این منم که در همه حال، چو طفل گم شده مادر به جستجوی توام!

منم که سوخته بال و پرم در آتش عشق؛ «در آن نفس بمیرم که در آرزوی تو ام»

منم منم به خدا، اینکه در لباس نسیم، برای بردن تو باز می کند آغوش،

منم منم به خدا، که شب همه شب، به بام قصر تو پا می نهم به بیم و امید

اگر ز شوق بمیرد دلم، چه جای غم است؛ در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا، سایه تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!