منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم،

منم منم به خدا، که شب همه شب، به بام قصر تو پا می نهم به بیم و امید

اگر ز شوق بمیرد دلم، چه جای غم است؛ در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا، سایه تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!

منم منم به خدا، این منم که سینه کوه؛ به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من

ز کوه، هر چه بپرسی جواب می گوید؛ گواه ناله شب های بی قراری من

من و توایم که در اشتیاق می سوزیم؛ من و توایم که در انتظار فرداییم