منم منم به خدا، این منم که سینه کوه؛ به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من

اگر ز شوق بمیرد دلم، چه جای غم است؛ در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا، سایه تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!

منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم،

ز کوه، هر چه بپرسی جواب می گوید؛ گواه ناله شب های بی قراری من

من و توایم که در اشتیاق می سوزیم؛ من و توایم که در انتظار فرداییم

اگر سپیده فردا دمد، دگر آن روز...، من و تو نیست میان من و تو این : ماییم!