ز کوه، هر چه بپرسی جواب می گوید؛ گواه ناله شب های بی قراری من

منم منم به خدا، سایه تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!

منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم،

منم منم به خدا، این منم که سینه کوه؛ به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من

من و توایم که در اشتیاق می سوزیم؛ من و توایم که در انتظار فرداییم

اگر سپیده فردا دمد، دگر آن روز...، من و تو نیست میان من و تو این : ماییم!