من و توایم که در اشتیاق می سوزیم؛ من و توایم که در انتظار فرداییم

منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم،

منم منم به خدا، این منم که سینه کوه؛ به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من

ز کوه، هر چه بپرسی جواب می گوید؛ گواه ناله شب های بی قراری من

اگر سپیده فردا دمد، دگر آن روز...، من و تو نیست میان من و تو این : ماییم!