آن شوق و اضطراب که شاعر را، چنگی به تار جان بنوازد نیست

دیگر به روزگار نمی بینم، آن عشق ها که تاب و توان سوزد،

در سینه ها ز عشق نمی جوشد، آن شعله ها که خرمن جان سوزد،

آن رنج ها که درد بر انگیزد، وان دردها که روح گدازد نیست

در سینه، دل، چو برگ خزان دیده، بی عشق مانده سر به گریبان است،

از بوسه ی نسیم نمی لرزد؛ این برگ خشک، تشنه طوفان است!

طوفان عشق نیست که دل ها را، در تنگنای سینه بلرزاند؛