عشقی نه تا به سر فکند شوری رنجی نه تا به دل شکند خاری

از بوسه ی نسیم نمی لرزد؛ این برگ خشک، تشنه طوفان است!

طوفان عشق نیست که دل ها را، در تنگنای سینه بلرزاند؛

تا بر شراره های روان سوزش، شاعر سرشک شوق بیافشاند.

داغی نه تا به دفتر دانایی؛ آتش زنم ز گرمی گفتاری!

من شمع دلفروز سخن بودم؛ اکنون زبان بریده و خاموشم

ترسم که شعر نیز کند آخر، مانند روزگار، فراموشم...