من شمع دلفروز سخن بودم؛ اکنون زبان بریده و خاموشم

تا بر شراره های روان سوزش، شاعر سرشک شوق بیافشاند.

عشقی نه تا به سر فکند شوری رنجی نه تا به دل شکند خاری

داغی نه تا به دفتر دانایی؛ آتش زنم ز گرمی گفتاری!

ترسم که شعر نیز کند آخر، مانند روزگار، فراموشم...