پیکرش تیره تر از قیر مذاب

رود دریا شد و بر سینه موج

خانه ها چرخ زنان همچو حباب

اژدهایی ست کف اورده به لب

خون در آن ظلمت غم می جوشد

*

سری از آب برون می آید