*

ای بسا سر، که فرو کوفت به سنگ

ای بسا تن، که فرو برد به خاک

ضجه و زاری کس را نشنید

من چه گویم که به میگون چه گذشت

آسمان داد ستمکاری داد،

یک جهان لطف و صفا ریخت به خاک