بر سر مقبره عشق و نشاط

*

نیمه شب از لب آن بام بلند

می کند ماه به ویرانه نگاه،

می چکد اشک غم از دیده ماه ،

همه ویرانی، ویرانی شوم

آخر ای ماه چه می تابی ؟ آه