که: « بهار من و میگون منی »

چهره مرده تماشایی نیست

*

گفته بودم به تو در شعر نخست ،

تو ز من مهر بریدی و نماند

نه بهاری نه گل و یاسمنی

سیل هم آمد و میگون را برد