برو ای دل به نهانخانه خود خیره بمیر

هرکه بار غم یاری نکشیده ست به دوش

سنگدل، گویدم از سیم تنان روی بتاب

بی هنر، گویدم از نوش لبان چشم بپوش

مخروش این همه ای طالب راحت! مخروش

آتش عشق بهشت است، میندیش و بیا

زهر غم راحت جان است، مپرهیز و بنوش