این خطوط سیاه سر در گم؛ دل من، روح من، روان من است

باز از جان من چه می خواهند، برگ های سپید دفتر من؟

من به ویرانه های دل چون بوم، روزگاری ست های و هو دارم

ناله ای دردناک و روح گداز بر سر گور آرزو دارم

آن چه از عشق او رقم زده ام، شیره جان ناتوان من است

سوز آهم اثر نمی بخشد، دفتری را چرا سیاه کنم؟

شمع بالین مرگ خود باشم، کاهش جان خود نگاه کنم