ناگاه، چون فرشته رحمت فرا رسد، در رنج چاره سوز، شود چاره ساز من

باور نداشتم که در آن تنگنای غم، رحم آورد به زاری و عجز و نیاز من

او بود و عشق بود و صفا بود و آرزو، می ریخت گویی از در و دیوار بوی عشق

حرف وفا به دیده و صد راز در نگاه؛ شیرین بود ز راه نظر گفت وگوی عشق

در چشم دلفریبش، غوغای شوق بود، غوغای شوق بود و جوانی و آرزو