پیشانی اش : سپیده صبح امید بود، زیباتر از سپیده و روشن تر از امید!

حرف وفا به دیده و صد راز در نگاه؛ شیرین بود ز راه نظر گفت وگوی عشق

در چشم دلفریبش، غوغای شوق بود، غوغای شوق بود و جوانی و آرزو

رویای زندگانی جاوید، جلوه داشت، در پرتو تبسم آن ماه لاله رو

سر تا قدم طراوت و زیبایی و نشاط، دست طلب به دامن وصلش نمی رسید

آن جا که اشتیاق شرر زد به تار و پود، آن جا که دل کشید، به صد التهاب، آه

آن جا که لب نداشت توانایی سخن، آن جا که سوخت تاب و شکیبایی نگاه