گلبرگ گونه های دل افروز او ز شرم، چون گونه های لاله تبدار می نمود

آن جا که لب نداشت توانایی سخن، آن جا که سوخت تاب و شکیبایی نگاه

آغوش باز کردم و در بر گرفتمش، با خرمنی شکوفه تر روبه رو شدم

دل ها صدای ناله هم را شناختند، او محو عشق من شد و من محو او شدم

سر می کشید شعله آه من از نگاه، گویی میان سینه، دل آتش گرفته بود

او بود و عشق بود و صفا بود و آرزو، لبخند شوق بود و تمنای بوسه بود

بی تاب و بیقرار، نگاه گریز پا، هر لحظه سوی لعل لبش بال می گشود