او بود و عشق بود و صفا بود و آرزو، لبخند شوق بود و تمنای بوسه بود

دل ها صدای ناله هم را شناختند، او محو عشق من شد و من محو او شدم

گلبرگ گونه های دل افروز او ز شرم، چون گونه های لاله تبدار می نمود

سر می کشید شعله آه من از نگاه، گویی میان سینه، دل آتش گرفته بود

بی تاب و بیقرار، نگاه گریز پا، هر لحظه سوی لعل لبش بال می گشود

چون شبنمی که لغزد بر چهر یاسمن، لغزید روی گونه او اشک شرم او

دستم به گرد گردن آن ماه حلقه شد، آمیخت آه من به نفس های گرم او!