این منم خسته در این کلبه ی تنگ، جسم درمانده ام از روح جداست ؟

چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه، گوییا مرده سرگردان بود

شمع خاموش شد از تندی باد، اثر از سایه به دیوار نماند!

کس نپرسید کجا رفت ؟ که بود ؟، که دمی چند در این جا گذراند ؟

من اگر سایه خویشم یا رب! روح آواره من کیست ؟ کجاست ؟